De stilte was er altijd al
De stilte was er altijd al, maar ik herkende haar niet. Pas toen mijn kind vastliep op school, begon ik te ontdekken wat stilte in zich kan dragen en hoe pijnlijk bevrijdend ze kan zijn.
Ik zag vooral wat ze niet was: er niet echt bij horen, niet echt meedoen met de rest, niet hetzelfde zijn. Een gevoel van anders-zijn dat ik stilletjes met me meedroeg en waarvoor ik me schaamde. Op mezelf zijn voelde als een gebrek. Een leegte.
Vanaf het moment dat ik moeder werd, nam de stilte, te midden van alle drukte, langzaam maar zeker toe. Eerst onopvallend en onherkenbaar, later steeds zichtbaarder. Tot uiteindelijk alles stilviel.
In de stilte die ontstond toen mijn kind vastliep op school, ontdekte ik iets pijnlijks. Het eindelijk echt toelaten van stilte creëerde afstand tussen mij en de wereld om mij heen. Ik voelde het ongemak, hoe lastig het is om voorbij de stilte te kijken en hoe hoog de drempel kan zijn om haar te doorbreken.
Maar ik voelde ook de rust. De ruimte om mezelf te leren kennen, en hoe stilte een deel is van wie ik ben. En juist dát maakt de afstand zo pijnlijk bevrijdend.
Nu ik de stilte begrijp en er woorden aan kan geven, hoop ik bij te dragen aan een andere blik op stilte.
Voor jou.
Als de stilte ook in jouw leven een steeds grotere plek inneemt. Of als je merkt dat iemand in je omgeving steeds wat stiller wordt.
De stilte is er niet zomaar. Misschien draagt ze iets in zich dat gezien wil worden. Wat de reden ook is, het is de moeite waard te ontdekken wat ze jou wil vertellen.