Mijn eigen spoor als moeder
Ik ben een moeder die de automatische piloot heeft uitgezet. In de Lone Wolf Kronieken schrijf ik over vertragen, loslaten en mijn eigen spoor vinden in het moederschap.
Mijn reis begon pas echt toen ik de lijntjes losliet en ruimte maakte voor mijn eigen spoor.
Als je mijn vorige verhaal hebt gelezen, ken je inmiddels de grote lijnen. Ik ben een moeder die de automatische piloot heeft uitgezet. Niet omdat ik dat zo had gepland, maar omdat het leven én de spiegel die mijn kinderen me voorhielden, me wakker maakten.
Ik weet hoe eenzaam het kan voelen als de werkelijkheid van jouw gezin niet binnen de lijntjes past. Hoe het voelt om tegen de stroom in te bewegen, terwijl die stroom niet de jouwe is. En hoe moe je wordt van het masker dat je voor de buitenwereld draagt.
Inmiddels weet ik ook hoe de rust voelt aan de andere kant van die strijd.
Dit is mijn plek. Op mijn voorwaarden.
Ik geloof in vertragen.
In de diepte.
In het eerlijke verhaal.
In veel woorden, lange verhalen en schrijven vanuit mijn eigen ritme.
Mijn verhalen bewegen niet mee met de waan van de dag.
Ik schrijf voor moeders die de stilte niet schuwen, maar er juist naar verlangen erin te zakken. Voor vrouwen die durven te vertragen, te verdwalen en zichzelf daar opnieuw te ontmoeten.
In de Lone Wolf Kronieken schrijf ik over mijn reis door het moederschap.
Over loslaten.
Over thuiskomen.
Over opbloeien.
Geen standaard plaatje.
Wel volledig mezelf.
Een plek voor de moeder die voelt dat er meer is dan het pad dat voor haar is uitgestippeld.
Je doet het zelf, maar niet alleen.
Liefs,
Laura